Adimen artifizialaren hedapenak ikas‑irakas prozesuen oinarriak kolokan jarri ditu eta, aldi berean, jardueren azpian dauden usteak azaleratzen ditu. Beraz, eztabaida ez da soilik haren erabilerari buruzkoa; alegia, teknologiatik harago doa. Testuinguru horretan, erantzuna ezin da banakakoa izan: euskaltegietan, ikuspegi partekatua eraiki eta ECPan islatu beharko litzateke.

Autoestimua sendotuz gero, ikaslea hobeto sentitu eta ikasteko jarrera hobea izateaz gain, emaitza hobeak lortuko ditu. Eta autoestimua apala bada, ezin duela aurrera egin uste izango du eta, ondorioz, ez da behar beste ahaleginduko hizkuntza ikasteko garaian.

Sarrera honetan, irakaslearen roletik autoestimu hori lantzeko eta indartzeko zenbait iradokizun azaltzen dira.

“How to use songs in the English language classroom” izenburuko sarrera irakur daiteke Adam J. Simpson-ek idatzita British Council erakundearen blogean. Sarrera horretan, Adam Simpson irakasleak azaltzen du zerk egiten duen arrakastatsu abestietan oinarritutako hizkuntzen eskola bat. Ingeles-irakasleek ingelesa irakastean ikasgeletan izaten duten arazo handienetako bat da ikasleen interesari eustea. Beraz, askotan oso sortzaileak izan behar dute erabiltzen dituzten teknikekin, eta, adituaren ustez, musika eta kantua da ikasgelako baliabide motibagarrienetako bat.

"Anuario brasileño de estudios hispánicos" argitalpenean plazaratu zen Juan Manuel Real Espinosak idatzitako "Cultura, una herramienta para comunicar" artikulua. Aditu honen ustez, kulturaren esparruko edukiek bigarren hizkuntzen curriculumetan tokia hartu badute ere, trataera aldetik bakoitzaren berezitasunak azpimarratzea izan da ikuspegi nagusia baina horren ordez gizon-emakumeen kultura guztiek dituzten oinarri komunetan jarri beharko litzateke funtsa.

"Profezia autobeteak euskararen i(ra)kaskuntza eta erabileran" gaia landu zuten Mikel Galicia eta Sergio Foruria irakasleek Hiznet graduondokoaren baitan 2012-2013 ikasturtean, eta, gerora, argitara eman zen ikerketa-lan horren laburpena Bat aldizkarian.

“Lexikoaren lekua hizkuntzen irakaskuntzan”. Horren inguruan ari dira Anna Sánchez Rufat eta Francisco Jiménez Calderón, Extremadurako unibertsitateko irakasleak, L de Lengua-ren 104 podcastean. Euren ustez, ez da azken urteotan ikuspegi aldaketa handirik eman lexikoaren ikas-irakaskuntzan: ardatz izaten jarraitzen du, baina ez da sistematikoki lantzen.

LESSON STUDY lankidetza-estrategia honen bidez, proposamen zehatza egiten da irakaskideen artean, praktikaren garapenean,historikoki bizi izan den isolamendu-etena apurtzeko, bai diagnosia, diseinua eta egituraketa bideratzean, bai praktika gauzatzean, bai ebaluazioa burutzean. Helburu garbia du: irakasleen artean curriculuma esperimentatzea eta pentsaera pedagogikoa garatzea, proposamen didaktikoetan errotuta dauden usteak, balioak eta ohiturak harrotuz eta zalantzan jarriz. Ekintza-ikerketan oinarritutako lan-metodoa hau, bada mende bat baino gehiago Japonen erabilia dela, aukera aparta bilaka daiteke irakasleen kultura pedagogikoa eraldatzen laguntzeko.

Berebiziko garrantzia du, ezbairik gabe, lexikoak hizkuntza batean. “Komunikatzeko, emadazu hiztegia eta ez gramatika-liburua” zioen irakasle batek. Hizkuntzen irakaskuntzan izan diren eta badiren korronte metodologiko guztietan, hein batean nahiz bestean, hartu da aintzat lexikoaren irakaskuntza. Artikulugileak lexikoa sailkatzeko modu bat eskaintzen du hemen eta, sailkapen hori gogoan, irakasteko proposamena ere egiten du lexikoaren formari bereziki erreparatuz. Berak dioenez, “-kor atzizkiak, esaterako, oinarriari ematen dion esanahia ikasi behar da, ez maitakor, haserrekor, suminkor… hitzen gaztelaniazko baliokideak, banan-banan. Hori baita, gure ustez, euskal lexikoa ikasteko bide emankorragoa, eta lexikoia antolatzeko era ziurragoa”. Artikuluan azpimarratzen da ikasleak ez dituela, besterik gabe, hitzak lotu behar ariketak edo jarduerak egiten dituenean, baizik eta ikasi behar dituela hitz horien esanahiak, konbinazioak eta erabilera mailak.