Zaila da irakaskuntzan dabilen norbait aurkitzea inoiz pentsatu ez duenik jainkoaren zigorra edo patuaren txantxa dela ikasle-talde jakin bat. Irakasle dabilenak badaki, batzuetan, ikasle-taldea heterogeneoa eta beldurgarria izateak egiten duela zail B1 azterketari aurre egitea, eta ez hainbeste hizkuntza-maila jakin horren berezko zailtasunak.

Eskolak ematen direnean, nahitaez hartu behar dira kontuan ikasgelaren barruan agertzen diren prozesu eta fenomeno batzuk, zerikusia dutenak pertsonen psikologiarekin, oro har, eta taldeen psikologiarekin, zehazki.

Artikulu honetan, online ikastaroetan komunikazio didaktikoak hartzen duen tokia aztertzeko bide bat erakutsi nahi dugu. Bi oinarri hartzen ditugu gure lanerako. Batetik, soziokonstruktibismoa, ikas-irakas eredu gisa. Ikaskuntza giza ekintzatzat hartzen dugu, eta, horretan oinarrituta, komunikazioa da ikasprozesuaren osagarri eta oinarri nagusienetako bat. Bestetik, online eremuetako komunikazioaren azterketarako, Garrison eta Anderson-en (2006) eredua hartu dugu oinarri. Autoreok proposatzen dituzten osagai sozial, kognitibo eta didaktikoak komunikazio-prozesuak aztertzeko tresna egokia izateaz gain, irakas-jardueraren gida ere izan daitezke.

Bukatzeko, eguneroko jardunari begirako prozedura batzuk zehaztuko ditugu, lagungarri gertatuko zaizkiolakoan eredu hau aurrera atera nahian dabilen irakasleari.

Artikuluak Zornotzako Barnetegiak —Azkue Fundazioarekin, Igerrak komunitatearekin eta Durangoko Azokarekin elkarlanean— Instagram sare sozialean burututako esperientzia didaktikoak batzen ditu.

Ekintza komunikatiboa irakaskuntzaren oinarri dugun honetan, Web 2.0ra egokitu beharra errealitate bihurtu zaigu. Barnetegiak Instagram hautatu du, Sarea eta didaktika uztartzen hasteko, nahiz eta beste sare sozial batzuetan ere badabilen; izan ere, aplikazio bertikala eta erraza izateaz gain, irudia oso lagungarria izan daiteke, zertarako-eta kontzeptuak ikasten, finkatzen eta zabaltzen laguntzeko.

Lehenengo ekimenean, esaera zaharrak zabaltzea izan da helburu nagusia; bigarrenean, berriz, kultura. Gure ustez, biak ere garrantzi handiko elementuak dira hizkuntzan; biak ere ezinbestekoak, komunikazioan oztoporik ez izateko; biak ere, beraz, landu eta zabaldu beharrekoak.

Irakasle izateak hainbat gaitasun eskuratzea eta garatzea dakar; ez baita nahikoa gaitasun komunikatibo ona izatea edota jaiotzetiko hiztuna izatea. Horrenbestez, guztiz gomendagarria da ikasgelan egiten den jarduna aztertzea, ikas-irakasprozesuan azaleratzen diren indarguneak eta ahulguneak ikusteko. Horrela, proposamen honen helburua da ikertzea ikasgelan ikasleekin izaten den interakzioan erabiltzen den diskurtsoa aztertzea.

Helduen euskalduntze-alfabetatzean irakasle, askotan sumatu dut gertuko toponimo bat ulertzeak ikaslearengan sortzen duen zirrara; esate baterako, betidanik ezagutu dituen “Jaizkibel” edota “Larrendi” toponimoen esanahia ulertzen duenean: halako dirdira begietan, halako ezustea, urteetan entzundako hitz arrotza bat-batean ulergarri bihurtzen zaionean. Horregatik, eta behin eta berriz errepikatzen dugulako ikasleekin erabiltzen dugun materialak motibagarria, interesgarria eta erabilgarria izan behar duela, toponimia eskolaratu beharra sumatu eta horren gaineko proposamena egingo dut artikulu honetan.