Esaldi bakoitzeko hitz berriak arbelean idazten ditu eta ikasle bati edo biri errepikarazten dizkio. Ondoren, ikasleei hitz berri horiek beren hiztegi-koadernoan idazteko agintzen die. Gero, ikasgaiko testua irakurtzen du liburutik eta testu horri buruzko galderak egingo ditu. Bukatzeko, ikasleek beren liburuan irakurtzen dute testua, irakasleak aginduta. Txirrinak jotzean, hurrengorako ikasi behar dituzten hitzak ematen dizkie. Zer akats du 1978an lizeo batean gertatu zen eta metodo berdintsuarekin, aldi berean, beste milaka ikasleri emandako irakaskuntza modu horrek?

Bideoari bere mamia ateratzen honek gida praktikoa izan nahi luke ingelesa nahiz beste hizkuntzaren bat irakasten dutenek telebistatik ahalik eta etekinik handiena atera ahal dezaten. "Aribide egokirako karpeta" ezartzea luke jomuga, bide hau erabiltzeko ideia zehatzez eta programa arruntetatik hartutako adibidez hornitua. Gainera, kapitulu bat dator sarrerako deskribapen gisa, antolaketa aukerei buruzko gogoetak eta kontsiderazio teknikoei buruzko eztabaida, bai erabakiak hartzeko oinarri gisa eta bai ekipamendutik ahalik eta fruiturik handiena atera ahal izateko.

Liburu hau teknika-bilduma bat da, ikasleei hizkuntza ikasgelan era kontrolatuz eta seguruz lantzearen eta kanpoko mundu errealean erabiltzearen arteko zuloa betetzen lagundu nahi dien bilduma, hain zuzen. Tradizionalki, irakaslearen egitekoa ikasgelaren atean amaitu ohi da, hainbat astetan ariketak, drillak, rol-jokoak eta elkarrizketak egiten jardun ondoren. Hortik aurrera, ikasleei beren kasa moldatzen uzten zaie ikaskuntzaren azken urratsa emateko, hizkuntza modu kultural eta sozial onargarrietan erabiltzeko, alegia. Teknika hauek bide bat eskaintzen dute irakasleak ikaskuntza prozesuan hasieratik bururaino parte har dezan.

Itxuraz, liburu honen tituluan ageri diren bi terminoek, gaitasuna eta afektibitatea, elkarren antonimo ematen dute sinonimo baino gehiago. Alabaina, termino hauek zehatz eta mehatz mugatzen hastean, nekez saihesten den gurpil eroarekin egiten da topo: afektibitatea nolerebait gaitasun bezala deskribatzen dute eta gaitasunen artean zorionerakoa ere aurkitzen da. Bestalde, definizio horien artean saihestezina da joera hitza ere. Bi esanahiko hitza, hitz zalantzazkoa, nahi den bezala. Joera hitzak gogorarazten digu ezagumenari dagokiona, gaitasuna terminoz adierazten dena, eta afektibitatea (emozioak eta hunkipenak bere barnean hartzen dituena) ez daudela nahitaez elkarren aurka, aitzitik eta elkarrekin lotura sakonak dituztela.

Zergatik dira erroreak hizkuntz irakasle eta ikasleen hain eguneroko kontua? Erroreak arreta faltaz egiten dira, ala ba al da besterik horretan? Tinta gorriz betetako orrialdeek bihozgabetu egiten dute ariketan orduak eta orduak eman dituen ikaslea, eta lan gehiago esan nahi dute irakaslearentzat. Lagundu ahal die edo lagundu behar al lieke irakasleak ikasleei errore gutxiago egiten? Hauek dira liburu honetan jorratzen diren zenbait galdera. Esan dezadan ez naizela kanpai joka hasiko guztien erantzunak aurkitu ditudala eta, baina espero dut liburu honek argiagotuko duela erroreak hizkuntz ikaskuntzan duen rola, eta erroreekin aritzeko moduaz iradokizunak eskainiko dituela.

Harritzekoa da ikustea zein garrantzi gutxi eman zaion hiztegiari hizkuntza modernoen irakaskuntzan. Bai eredu jokaerazko/estrukturalak eta bai eredu funtzional/ komunikatiboak, zeinek bere erara, gaizki tratatu izan dute. Alabaina, atzerriko hizkuntzako irakasle orok ondotxo dakien bezala, hitzak funtsezkoak dira, eta horien faltak segurtasunik eza dakar. «Hitzak erabili behar ditut», poetak dioen bezala.

Liburuki hau hizkuntza arrotzen ikaskuntzaren helburuei buruzko azterIan baten bigarren partea da.Lehen partean hizkuntza arrotzen ikaskuntzarako helburuen izaeraz aritu ginen batez ere.Liburuki honetan hizkuntza arrotzen ikaskuntzaren helburuak erarik praktikoenean bereizteko moduak aztertzen ditugu, beraiek azaltzen dituzten komunikazio-gaitasunaren maila desberdinen ikuspegitik, eta azken kapituluan helburu-mota desberdinen artean maila-baliokidetasunak ezartzeko ahalbideez aritzen gara laburki, xede-talde desberdinentzako helburuen artean, esate baterako.

The Threshold Level (Atalase Maila) ingelesaren ikasle helduentzat argitaratu zen jatorriz l 975ean, eta ondoren zenbait aldaera izan zituen Europako beste hizkuntza batzuentzat eta baita xede-talde desberdinentzat ere. The Threshold Level izan da, eta da oraindik, Europako Kontseiluko Kultur Lankidetzarako Kontseiluaren Hizkuntza Modernoetako Egitasmoen ihardupideen orientabide nagusia. Kontseiluaren «4. Egitasmoa»n ematen diren irizpideen aplikazioaren lehen adibide zehatza den aldetik, eragin handia izan du oro har hizkuntza modernoen irakaskuntzaren garapenean. Ez zuen berak hasi jokaeraren arabera gidatutako hizkuntz irakaskuntzarako joera, baina oso indartu du joera hau esperimentaziorako eta ikasturtearen garapenerako oinarria eskainiz. Joera hau, zehatzagoa ez ezik, globalago eta sendoagoa ere bazen aurrez erabiltzen zena baino.

Bertan eskainitako eredua oso zabal erabili izan da hizkuntza arrotzen irakaskuntzaren helburuak zehazteko oinarri bezala eta eduki zehaztapenak gehienetan inspirazio iturri gisa hartu dira, froga-zerrenda gisa, eta baita mailegu zuzen gisa ere.