HABEk hasieratik gogor jokatu zuen ikastaro intentsiboen alde. Bost hilabetekoak eta egunero sei ordukoak (bost ordu errealekoak) jarri genituen martxan. Zein arrazoi zeuden hain gogor jokatzeko? Kontuan izan behar da ordura arte ez zegoela, hemen behintzat, horrelako esperientziarik.

Euskal Herria berreuskalduntzeko premia hain latza izanik, ezin ibil gaitezke euskara ikasteko prozesua etengabe luzatuz. Laburtu egin behar zen prozesu hori: zenbat eta intentsiboagoak izan ikastaroak hainbat eta azkarrago ikasten da.

Programazioa edukien arabera burutu da. HABEko programazioa izan dugu eredu. Edukietan ardatz izan diren puntuak honako hauek ditugu: aditza, egiturak eta deklinabidea.

Pilotajea planteatzen denean, honen barruan dautzan alderdi guztiekin (ordutegiaren trinkotasuna, tutoretza, espezializazio-sistemak, programazioaren erritmoa, metodologia, material sorketa, mailakatze egokia, talde lana, taldeen birmoldaketak, ebaluaketa eta azterketak ... ), horretarako zentro bat egin beharra derrigorrezkoa da.

Badira gertaerak -batzuetan pozgarriak, mingarriak bestetan- egunerokotasunetik ateta eta, denboraren gaindi, iraganera eta etorkizunera begira jartzen gaituztenak. Aukera ezin hobeak izaten dira horrelakoak egindakoa balioesteko batetik eta oraindik eginkizun dagoenari indar berriz ekiteko bestetik.

HABEk bere sorreratik gaurdaino izan du zenbait gertaera bizitzeko egokierarik, eta garrantzitsuenen artean, Ente Autonomo bihurtu duen legearen onespena izan da garrantzitsuena, inolako ezbairik gabe.

HABEk, Euskal Herriko Lurralde Autonomoko helduen euskal­duntzerako programazio ofizial berri hau eratzerakoan, euskararen irakaskuntzan eginiko lana biltzea izan du gogoan eta eginkizun dagoena bideratzea helburu. Honenbestez, irakasle, euskal eskola eta euskaltegi bakoitzaren esku geratzen da, orientabide ofizialak gidari dituela, eguneroko zeregina tokian tokiko baldintzapenei egokitzea. Izan ere, programa ez da ez metodoa, ez testuliburua; zerbait izatekotan, mugarriak jarri eta minimoak markatzen dituen bide-gidaria da.

«Nire iritziz, metodo hau erabiltzeko, ahalmen kognostiziboa nahiko garaturik izan behar du pertsonak, hau da, gutxienez 13-14 urte, eta gaztelerarekiko konparazioan taxuturik dagoenez, erreferentzi hizkuntza honen ezagupen gramatikal oinarrizkoa behar du.»

Begi bistan dago hizkuntza bat ikasteko, beste edozein arlotan gertatzen den bezala, ENTZUN-ERANTZUN arloarekin batera MAKROHIZKUNTZAREN erabilera dela helburu nagusia. (Makro hizkuntza = bizitzako hainbat egoeratan hizkuntza normalki erabiltzeko trebetasuna), MIKROHIZKUNTZAREN erabilera (hizkuntza baten elementuen eta beraien konbinaketa posibleen ikasketa) helburu horretarako medioa besterik ez da.

1960. urteen hasieraz gero, prozedura pedagogikoen ugaritasuna nabaritzen da, bai ikasleen kopuruak bai nolakotasunek behartuta gertatu dena, hizkuntzen funtzionamenduaren deskribapenen eta psikologia didaktikoaren aurrerapenek ahalbideturik. Badirudi prozesu honek hiru ardatz nagusi dituela,