Lerrook eskatzean, pozik eman dut baietza. Komeriak lana biribiltzeari ekitean izan ditut: alde batetik, ikuspegi zehatz samarra ernan nahia eta datuak falta askotan, eta gauzak behar bezala matizatzeko, lerro-ilara laburregira mugatua, bestetik.

Lehen begirada batetan badirudi ausartegia dela, baita arroxkokeria ere, oraindik benetan merkatuan salgai ez dagoen material pedagogiko baten zenbait karakteristika adierazi nahi izatea. Gertuxeagotik begiratuz gero, ordea, horretan inolako ausardiarik ez dago. Izan ere, hizkuntz irakaskuntzak erakusten duenez, material didaktikoa azpian dautzan joera teoriko handi batzuen atzetik etortzen da beti: metodoek ez diete aurrea hartzen, baizik eta jarraitu egiten diete pentsamendu teorikoaren korronteei, eta nolabaiteko atzerapena nabarmenduz gainera.

Euskararen arloan bada sail bat nahiko gutxi jorratua dagoena: eguneroko hizketa eta harremanetan erabiltzen diren kortesiazko esaera eta formulak, alegia. Euskaraz barra-barra erabili izan dira eta oraindik ere erabiltzen dira, baina hor daude inor gutxik jaramon egiten dielarik.

Bigarren hizkuntzaren irakaskuntzan eta euskararen irakaskuntzan, hain zuzen, geure helburu ikaslea pertsona hiztuna bilakatzea badugu, hizkuntz trebetasunak lantzea behar beharrezkoa da. Gure esperientziaren arabera, hasierako ariketaren helburu orokorra mintzamena lantzea bada ere, normalki helburu konkretu bat ere izaten du, berau eduki zehatz baten lanketan gauzatzen delarik.

Joan den uztailean Lakuntza Ikastetxeak ingeleseko irakasleentzako metodologi ikastaroa antolatu zuen Donostian. Guk ehun ordutako ikastaro hau egin genuen, ingeles irakaskuntzan erabiltzen den zenbait teknika euskararen irakaskuntzan aplika daitekeen ikusteko.

Aurten emandako ikastaro labur baten berri eman nahi nuke artikulu honetan, interesgarri izan daitekeelakoan berreuskalduntzeko mugimenduan dabiltzanentzat. Ikastaro honen xedea glotodidaktikaren —hizkuntzen irakaskuntzaren— oinarri praktiko batzuk ezagutaraztea zen, eta Udako Euskal Unibertsitatearen barruan burutu zen.

Bi urtetako historia labur honetan gehien kezkatu gaituen arazoetako bat ikasleak neurtzeko ahalik eta sistemarik objektiboena lortzea izan da. Izan ere, HABEren azken helburua Euskal Herriaren berreuskalduntzea biziki azkartzea izanik, ezinbestekoa zitzaigun, eta zaigu, tresna egokiak aurkitzea, erritmo eta programazio jakin bati jarraitu ondoren ikaslea noraino iristen den zehaztu ahal izateko.

HABEk hasieratik gogor jokatu zuen ikastaro intentsiboen alde. Bost hilabetekoak eta egunero sei ordukoak (bost ordu errealekoak) jarri genituen martxan. Zein arrazoi zeuden hain gogor jokatzeko? Kontuan izan behar da ordura arte ez zegoela, hemen behintzat, horrelako esperientziarik.

Euskal Herria berreuskalduntzeko premia hain latza izanik, ezin ibil gaitezke euskara ikasteko prozesua etengabe luzatuz. Laburtu egin behar zen prozesu hori: zenbat eta intentsiboagoak izan ikastaroak hainbat eta azkarrago ikasten da.