Ikuspegi lexikoak dira metodologia-bide berrien adibideetako bat; are: balio handia lortu dute hiztegiari rol nagusia ematen dioten ikuspegiok. Hizkuntzen irakaskuntza eta ikaskuntzaren helburua komunikazio-gaitasuna dela aintzat harturik, honako hauek aztertuko dira artikulu honetan: hiztegiaren rola zein den, zer hiztegi irakatsi behar den, eta zeintzuk diren hiztegi hori eraginkortasunez ikasteko faktoreak. Horren ondoren, hiztegiaren ikaskuntza komunikatiboa sustatzeko proposamen bat aurkeztuko dute artikulugileek. Izan ere, euren hitzetan, beharrezkoa da eztabaidatzea nola bateratu ikuspegi lexikoetatik eratorritako planteamenduak, AOIren araberako metodologia eta komunikazio-gaitasuna eskuratzeko asmoa.

Artikulu honek bi zati ditu. e-HIZPIDEren 91. zenbakian argitaratu zen lehenengo zatia. Teoria erakusten da bertan, honako hau azaltzeko: hausnarketak, kontzientziak eta metakognizioak zer nolako garrantzia duten atzerriko hizkuntzen irakaskuntzan. Sakonago aztertzen da, ondoren, hiru alderdi horiek eskolan nola ezartzen diren, eta estrategien irakaskuntzak zein irakaslearen rolak nolako garrantzia duten. Bigarren zati honetan, berriz, proposamen praktiko batzuk eskaintzen dira eskolan ikaskuntzarekiko kontzientzia lantzeko. Ondorengoak baliatuko dituzte proposamenok: hausnarketa, norberaren ikas-alorrak eta hizkuntza bat ikasteak duen esanahiari buruzko eztabaida eta komunikazioa bultzatzen dutenak ikus-entzunezko materialak.

Interneten usuenetakoa, interaktiboenetakoa eta errazenetakoa den genero bat aztertzen da artikulu honetan; foroa, hain zuzen ere. Artikuluaren oinarrian ikaskuntza-ingurune birtualak suma daitezkeen arren, adierazitakoak hizkuntzaren irakaskuntza-ikaskuntzaren bestelako egoeretara ere hedatu ahal dira, hizkuntza hori H1a zein H2a izan. Hizkuntzen ikasgelarako foro-motak proposatzen dira (orokorrak eta partikularrak, irekiak eta itxiak) eta berorien nolakotasuna zein erabilera adierazten. Bukatzeko, foroen abantailak eta arazoak aurkeztuko dira.

Artikulu honetan, aurrekoan, “Multimedia Learning-a eta bigarren hizkuntzen ikaskuntza (I): teoria”, eskainitako ikuspegi teorikoa zabalduko dugu, bigarren hizkuntzen irakaskuntzari buruzko zehaztapenen bitartez. Gainera, gaur egungo egoeraren alderdi batzuk aipatuko ditugu, baita unibertsitate-ikasle batzuekin egindako azterlan interesgarri bat ere –multimedia-materialak erabili ziren, bigarren hizkuntzako gramatika-gaitasuna lantzeko–. Azkenik, NIA edo PLEen bitartez egin daitezkeen etorkizuneko ikerketa-ildoak proposatuko ditugu.

Artikulu honek bi zati ditu. Aurreneko zatian ibilbide teoriko bat egiten da, hausnarketak, ohartzeak eta metakognizioak atzerriko hizkuntzen irakaskuntzan daukaten zeresanaren inguruan eta, horrez gain, sakonago aztertzen da ezaugarri horiek eskolan nola sartzen diren eta nolako garrantzia duten estrategia horiek irakasteak eta irakaslearen rolak. Bigarren zatia e-HIZPIDE aldizkariaren hurrengo zenbakian argitaratuko da eta, bertan, ikaskuntzaz nola ohartu lantzeko hainbat proposamen praktiko egiten dira. Hain zuzen ere, honela landuko da ohartze hori: eskolan hausnarketa eginez, norberaren ikas-alorrak erabiliz eta komunikazioa zein hizkuntza bat ikasteak duen esanahiari buruzko eztabaida bultzatzen duten ikus-entzunezko materialak baliatuz.

Itzulpena ez da urte luzeetan begi onez ikusi hizkuntzen ikaskuntzan, baina ageriago edo ezkutuago, erabilia izan da eskolan. Hori horrela, egungo testuinguruan itzulpenak hizkuntzak ikasteko duen edota izan dezakeen egitekoa eta erabilera pedagogikoa ari dira berraztertzen sakon. Adibide gisa, 2001eko Europako Erreferentzia Marko Bateratuan sartu ziren jada bitartekotza-jarduera eta estrategiak (ahozko interpretazioa, idatzizko itzulpena, hizkuntza berean egindako laburpena eta parafrasia, besteak beste). Azken batean, XXI. mendeko hizkuntza-ikasleak gaitasun komunikatiboa garatzea izen behar du itzulpen pedagogikoaren (eta, hedaduraz bitartekotza interlinguistikoaren) benetako funtzioa.

Egun, gutxiago irakurtzen dugun ideia bolo-bolo dabil: liburu gutxiago, aldizkari gutxiago… Informazio gutxiago jasotzen al dugu? Argi dago ezetz. Informazioa inoiz baino saretuago dagoen momentu honetan, bistakoa da edukiak kontsumitzeko ohiturak aldatu egin direla, oro har. Ikus-entzunezko komunikazioa edo komunikazio digitala da hedatuen dagoena, testu idatzitik harago doana, hain zuzen ere, eta bideoa da horren adibiderik garbiena. Hezkuntza-esparruak ezin dio muzin egin agertoki berri horri eta hezkuntza-jardunean bideoak txertatzeko ahalegina egin beharko litzateke. Artikulu honen helburua da horretarako irizpideak eta gidalerroak eskaintzea

Parekoen behaketa gero erabiliagoa da ikastetxeetan irakasleen garapen profesionalerako praktika gisa. Gogoeta egitea barne hartzen duenez, irakasleek eskolan egin duten lanari eta izan duten jokabideari buruzko gogoeta egin dezakete behaketa modu honi esker, ikasgelan gertatu dena behatuz eta eztabaidatuz. Hala ere, sarritan, irakasle askok ez dute era horretako prestakuntza-ekintzetan parte hartu nahi izaten, behatuak izateak beldurra edo erreparoa ematen dielako. Parekoen behaketaren ezaugarriak analizatzea da artikulu honen xedea, irakurleak sakonago ezagutu ahal izan dezan zer esan nahi duen eta zer eskaintzen dion irakasleen garapen profesionalari. Halaber, parekoen behaketaren ezaugarriak jorratu ondoren, Video Enhanced Observation (VEO) aurkeztuko da. Ikasgelako saioak bideoan grabatzeko aplikazio mugikor bat da, klasean zehar gertatzen diren elementuak eta ezaugarri bereziak etiketatzeko aukera ematen duena, behaketa-prozesua eta, batez ere, behaketaren ondorengo eztabaida, errazagoa, arinagoa, malguagoa eta zehatzagoa izan dadin.