Challenge and Change in Language Teaching (Willis, J. eta D. Willis)

Heinemann, 1996, 185 orr.

Gaur egun gehienek onartzen dute ikasgelan bi eratako jarduerak burutu behar ditugula, batzuk zuzentasunari begira daudenak, eta beste batzuk, berriz, jariotasuna lantzekoak.

Artikulu honetan zera adierazi nahi dugu, formari begiratzen dioten jarduerak eta emaitza komunikatiboari erreparatzen diotenak bereiztea baliozko planteamendua dela; eta bestalde, ikasgelako komunikazioaren zirkunstantziak aldatuta, jariotasuna lantzeko jarduera baten kontestuan sor ditzakegula zuzentasun formala ere eskatzen duten jarduerak.

Bi ziklo-mota bereizten ditu artikuluaren egileak hizkuntzaren irakaskuntzan: hizkuntzan bertan fokalizatutako zikloak, batetik, eta ez fokalizatuak, bestetik. Egileak dioskunez, irakasteko prozedurak antolatzen dituzten azpiko egiturak dira zikloak.

Funtsezko osagai dira, halaber, curriculumaren eta materialen diseinuan. Eta hizkuntzak ikasteko taldeetan eta materialetan jartzen dira agerian.

Artikulu honetan Clive Lovelock-ek BEA (benetako erabilera, erabilera eta argibideak) eredua aztertu eta lau helburuko eredua (testuinguruan jartzea, arretagunea bereiztea, praktika eta erabilera) proposatzen du, ulergarriagoa delakoan.

Bestalde, artikulugilea ez dator bat APP eredua (aurkezpena, praktika gidatua eta praktika askea edo ekoizpena) besterik gabe txartzat jo eta bazter uzteko joerarekin. lrakastearen egoera orok bere-berezko ñabardurak ditu; suerta daiteke une edo leku batzuetan irakaslearengan ardazturiko eredu batek ikaslearengan ardazturiko batek baino hobeto funtzionatzea, batez ere irakasle eta ikasleen itxaropen edo helburuen artean alde handia dagoenean.

Atazetan oinarritutako ikaskuntza, APPren alternatiba bat.

Jane Willis-ek Barbara Garsid-ek egindako esperimentu bat azaltzen digu hemen. Esperimentua irakasleen prestakuntzari buruzkoa da, eta Garsid-ek bere ardurapeko CTEFLA irakaslegaiekin burutu zuen, lzmiren (Turkian) British Council-ek daukan ikastegian.

APP (aurkezpena, praktika kontrolatua eta praktika askea) ereduari egotzitako ajeak labur aztertu eta BEA (benetako erabilera, erabilera mugatua eta argibideak) ereduaren aukera eskaintzera dator artikulu hau.

Gure saio honen xedea terminologiako arazo bat argitzea da, bereziki "diskurtsoa", "testua", "idazkia", "berbaldia" eta antzeko hitzak arautzekoa, askotan nork bere erara erabiltzen baitituzte autoreek.

Izan ere, hizkuntzalaritza testualak eta pragmatikak maiz erabili ohi dituzte, baina teorilariak ez datoz bat egotzi behar zaien edukiari buruz. Bestalde, umeen ekoizpenak analizatzen ditugun heinean komeniko litzateke gutxienez gure artean konbentzio heuristiko batzuetara iristea, nahiz eta oraindik komunitate zientifikoak onartu gabeak izan.

Gure oraingo lan honek ez dio testuen "gramatikari" heltzen (hitz honen esanahi hertsian); aitzitik, subjektuaren gaitasun testualaren planteamendu bat izan nahi du (1). Gogoeta hau, berez, ikerketa linguistiko, pragmatiko, semiotiko, soziolinguistiko eta batez ere psiko-kognitiboen bidegurutzean daga kokatua.

Gaur egun ulerkuntzari eta gauzak gogoan hartzeari egiten ari zaizkien ikerketen argitan esan dezakegu subjektuaren gaitasun diskurtsiboa osatzen dutela: komunikamenak eta gaitasun testualak. Gaitasun testual zabal honen (egoera pragmatiko bakoitzari sintaktikoki perpausak eta semantikoki proposizioak lotzeko bidea ematen baitu) atal bat aukeratu dut aztertzeko: subjektuak berez atzematen duela testu bat "narrazioa" dela, beste bat "argudiozkoa" edo beste hura "deskribatzekoa". Eleberri batean, edozein irakurlek aurkituko ditu bere kasa deskribapenak (askotan gain-gainetik bakarrik irakurriko edota saihestuko dituenak), elkarrizketak edo narrazioak. Era horretan, testua hautazkoa da eta kontaketa bat "erakargarritzat" edo "motel eta aspergarritzat" hartua izango da segun eta nagusiki narraziozkoa den edo deskribapenezkoa; horrek ezinbestean eraman behar gaitu testuen tipologietan pentsatzera. Begien bistakoa da ez direla era berean irakurtzen deskribapen bat edo poema bat edo elkarrizketa bat. Testu-mota edo hurrenkera testual bakoitzak estrategia eta gaitasun desberdinak eskatzen ditu.