Liburu honek hizkuntzen irakaskuntzan azken urte hauetan agertu zaigun dilema aurkezten digu: alde batetik, hizkuntz formetan fokalizatzen den oina­rrizko metodologia bat; eta bestetik, ikasgelan komunikatzeko aukerak ematen dituzten teknika jakin batzuk.

Egoera hori aldatu nahi badugu, geure aurrean dau­kagun erronka hauxe da: ekintza formal eta komu­nikatiboak batera biltzen dituen egitura metodolo­giko bat proposatzea.

Orain arte ikastaro asko APP metodologian oinarritu dira. Planteamendu honek dio item zehatz batean fokalizatzea zilegi dela; horrela, ikasleak prest dau­de aurkezpenean eta praktika kontrolatuan asimila­tzen dutena praktika askean erabiltzeko. 

Bigarren hizkuntzaren ikaskuntzari buruzko ikerketek, ordea, hau ez dela horrela gertatzen erakusten dute.

Profesionalek "paradigma-aldaketa"ren beharra ikusten dute, baina norantz? Hauxe da erronka. Teknikak aldatzea ez da nahikoa; paradigma-alda­ketak gure ikuspuntua aldatzea ere badakar berekin bai irakaskuntzaz, bai ikaskuntzaz, bai irakasleen prestakuntzaz.

Artikulu-bilduma den liburu honetan, aldaketaren desafio horri erantzuna emateko zenbait ideia pro­posatzen dizkigute egileek.

Lehenengo alalean, Tessa Woodward-ek paradig­ma-aldaketaz eta hizkuntza irakaslearen lanbideaz hilz egiten digu: azaleko teknika aldaketak ez du berez paradigma-aldaketa ekartzen, gure ikasteari eta irakasteari buruzko iritziak ere aldatu behar bai­titugu.

Michael Lewis-ek, berriz, hizkuntzaren ikuspegi lexikalaren eragina aztertzen du. Oinarrizko ideia oso sinplea da: erabiltzen dugun hizkuntzaren parte handi bat aldez aurretik sortua da. Jadanik eraikita dauden hizkuntz zatiez, chuncks direlakoez, balia­tzen gara. Eta, zati horiek hitzak baino luzeagoak izaten dira, esaldiak gehienetan.

Hurrengo artikuluan, Bigarren hizkuntzaren eskura­pena eta atazetan oinarritutako irakaskuntza gaiari heltzen dio Peter Skehan-ek; halako metodologia praktikan jartzerakoan sor daitezkeen arazoak, hel­buru pedagogikoak, nola sekuentziatu eta nola inplementatu ikertuz.

Terry Shortall-enean, -ikasleek zer dakiten eta zer jakin behar duten-, zer gramatika-mota eta nola ira­kasten dugun kontu handiz aztertu behar dugula esa­ten du.

Bigarren atalean, Dave Willis-ek zuzentasun, jario­tasun eta adostasunaren gainean burutu du bere arti­kulua, hauen inguruan metodologia integratu bat sortu nahirík. Ikasleak hizkuntzari buruz modu kríti­koan pentsatzera eramaten dituzten aktibitateak bultzatu behar ditugula dio Willis-ek; eta, hobeto ikasteko, lehenengo, hizkuntza prozesatu behar dugula esanahian zentratuta eta, hau egin ondoren, zer hizkuntza erabili dugun aztertu.

Jane Willis-en anikuluak egitura malgua proposa­tzen clu atazetan oínarritutako ikaskuntzarako. Horrek ondoko pausoak lítuzke:

Beste artikulu batean, Dave eta Jane Willis-ek adie­razten dute kontzientzia handitzeko ekíntzak propo­satu behar dizkiegula ikasleei, eta fase hauek betea­razi:

Item linguistiko bat isolatu behar dugu arreta fokalizatzeko.

Horren eredu diren datuak eman behar ditugu: ahozko zein idatzizko testuak. Ikasleak, "esfortzu intelektuala" egin behar du aurrekoa ulertzeko.

Hirugarren atalean, Jim Scrivener-ek ARC deritzon eredua aurkezten digu:

Hiru elementu hauekin, ikasgai eredu desberdinak ateratzen dira, eta hauetako sei azaltzen ditu auto­reak.
Atal honetako azken bi artikuluetan, Philip Kerr-ek irakasleen prestakuntzan gramatikak duen paperaz hitz egiten du, eta Corony Edwards-ek irakasleen prestakuntzak duen garrantziaz.

Laugarren atalean, Denise Ózdeniz, Pauline Foster eta Martín Bygate-k eguneroko praktikan aldaketak nola sartu behar diren komentatzen digute.
Eta, bukatzeko, bosgarren atalean, Lynette Murphy- 0 'Dwyer, Dave Willis, Sue Wharton, Katie Jennings eta Tom Doyle-k irakaskuntzaren prakti­kan sortu diren aldaketak nola ebaluatu eta kontro­latu aztertzen dute.

Liburu interesgarria benetan, erronkak eta aldake­tak proposatzen dizkiguna.

Maria lose Rodrigo

HABE Liburutegiko katalogoan

Erreferentzia bibliografikoa: