Irakasleok, seguru asko, denbora asko emango duzue ikasleen jarduerak berrikusten eta zuzentzen, eta feedbacka egiten. Baina, nahiz eta irakasleok ahalegin handiak egiten dituzuen feedback egokia egiteko, ikasleek askotan ez dizuete kasu gehiegirik egiten. Zergatik? Ikastaro honetan, galdera horri erantzungo diogu. Diseinutik inplementaziora feedbacka nola kontzeptualizatzen den eta zein ezaugarri behar dituen zehaztuko dugu, ikasleek erabili, aprobetxatu eta beren ikasprozesuaren hobekuntzan txertatu dezaten.

Gogoeta eta ekarpen teorikoen adibideak emango dira, aurrez aurreko inguruneetan eta ingurune birtualetan erabiltzeko zenbait feedback-praktika azalduko dira, ikastaroaren amaieran zuen praktikan aldaketak egiteko aukera izan dezazuen.

***

Seguro que como docentes dedicáis mucho tiempo a revisar y corregir las actividades de los estudiantes y a proporcionarles feedback. Sin embargo, aunque el profesorado dedique grandes esfuerzos para dar un buen feedback, nuestros estudiantes, a menudo, no le prestan atención. ¿Por qué? En este curso daremos respuesta a esta pregunta a partir de cómo se conceptualiza el feedback y qué características debe tener (desde el diseño y su implementación) para garantizar que los estudiantes lo utilicen, lo aprovechen y sean capaces de convertirlo en mejoras de su propio proceso de aprendizaje.

Ikasgelan izaten den sozializazio-giroa: horixe izan daiteke, hain zuzen, pertsona bat helduaroan bigarren hizkuntza ikasteko erakarrita sentitzeko arrazoietariko bat. Horregatik, eskolak urrutiko bihurtzen direnean, parte-hartzaileen arteko elkarreraginerako espazio sozial horri eustea du erronka irakasleak. Horretarako, ezinbestekoa da irakasleen jardunbide egokietara jotzea giro egokia sortzeko, non elkarreragina sustatuko baita. Ikaskuntza-ingurune berri horietan talde osasuntsu eta eraginkorrak eratuz, giro sozial horri eutsi ahalko zaio klase hibridoetan. Hasteko, ikasle-mota horren eta azken aldian gertatu diren aldaketen alde orokor batzuk gogoratu behar dira. Ondoren, proposamen didaktiko batzuk zehaztuko dira.

https://doi.org/10.54512/JOGA7583

Azken hamarkadotan, bigarren hizkuntzen irakaskuntza planteatzeko moduak aldaketa handia ezagutu du. Hasiera batean, xede-hizkuntzaren izaerari, ezaugarriei eta irakasteko moduari buruzko galderetatik abiatzen baginen ere, oraingo abiapuntua bigarren hizkuntza hori nola ikasten den, eta, hori errazteko, zer egin behar dugun galdetzea da.

Etena omen dago ikas-irakasprozesuetan irakasten denaren eta hizkuntzen irakaskuntzari buruzko paradigma berriek proposatzen dutenaren artean: zer eduki irakatsi behar den, ikasleak nola ikasten duen eta zertan ardaztu beharko litzatekeen ikasgela-programazioa. Berrikuntza eman omen da teoria-mailan, aldaketa baino gehiago dena, baina bilakaera hori ez omen da horren garbi ikusten irakasteko eta ebaluatzeko garaian.

Orokorrean ez omen dago kontzientzia nahikoa eta ez omen dago behar bezain argi zer rol betetzen duen ebaluazioak ikas-irakasprozesuetan; ekintza eraldatzailetzat hartu beharko bailitzateke jarduera didaktikoan. Informazio bilketa sistematikoa eskatzen du, ondoren erabakiak hartzeko. Tresna baliodunak eta fidagarriak beharko ditu ebaluatzaileak, eta hizkuntzaren teoria bat, zer ebaluatu behar den jakinaraziko duena.

"L de Lengua"-ren" 110 podcast honetan Oriol Ripoll da "Hablando de juegos en el aula” gaiaz mintzatzeko gonbidatua. Elkarrizketan zehar gamifikazioa zer den azaltzeaz gain, eremu horretan izandako aldaketa nagusiaz mintzo da, eta, nagusiki, hizkuntzen ikas-irakaskuntzan jolasaren egitekoaz.

“Lexikoaren lekua hizkuntzen irakaskuntzan”. Horren inguruan ari dira Anna Sánchez Rufat eta Francisco Jiménez Calderón, Extremadurako unibertsitateko irakasleak, L de Lengua-ren 104 podcastean. Euren ustez, ez da azken urteotan ikuspegi aldaketa handirik eman lexikoaren ikas-irakaskuntzan: ardatz izaten jarraitzen du, baina ez da sistematikoki lantzen.

Ekintza komunikatiboa: Aitak, autoa puntuan jartzeko asmoz, semeari instrukzio erraza ematea.