Ez dugu denok berdin ikasten. Eta inguruneari ere ez diogu denok modu berean begiratzen ez antzematen. Batzuek esaten dute gauzak “entzun” egiten dituztela. Beste batzuek “ikusi” eta beste zenbaitek, berriz, “sumatu” egiten dituzte. Hizkuntzak ikastean ere nork bere estiloa du.

Ezagutzeko estiloek eta ikasteko estiloek ikas-prozesuari eragiten diote. Eta ezin esan daiteke estilo bat bestea baino okerragoa denik baldin eta norbaiti helmugara iristeko balio badio. Lorpen-emaitzarik handienak zein estilok dakartzan jakiteko saioek ez dute erantzun garbirik eskaintzen. Hala ere, ezagutzeko estiloak eta ikasteko estiloak, ikasgelan kontuan hartzeko aldagaiak dira askoren ustez.

Artikulu honetan, “usteak” izeneko aldagaia aztertuko dugu. Denok ditugu hainbat uste hizkuntzak ikasteari nahiz irakasteari buruz: haurtzaroan ikasten ez bada ez dago H2 ikasterik; gramatika garai zaharretako kontua baino ez da; izaera isilekoei gehiago kostatzen zaie ikastea; irakasle hobea da xede-hizkuntzaren jatorrizko hiztuna H2 gisa ikasi duena baino, etab.

Uste horiek ez dute norberaren esperientzietan beti oinarrituta egon beharrik. Eta askotan ustelak ere izan litezke. Bidezkoa da pentsatzea ikasleek beren usteen arabera jardungo dutela hizkuntza ikastean, hau da, usteak nolakoak ikas-estrategiak halakoak izango direla. Ikasleen usteak bezain garrantzizkoak dira irakasleenak ere. Eta badu, era berean, bere garrantzia ikasleen eta irakasleen usteak bat etortzeak. Alor honetan ari diren ikertzaileen galderak dira, besteak beste, usteak zein diren, oinarria non duten baita ikas-prozesuari eta lorpenari berari ere nola eragiten dioten.

Berezko parte dira erroreak hizkuntzaren ikas-prozesuan. Eta adostasun handia dago hizkuntz irakaskuntzaren alorrean H2 hitz egiten, batez ere, hitz eginez ikasten dela aitortzean. Beste horrenbeste esan genezake idazten ikasteari dagokionez ere. Artikulugileak euskaltegiko ikasleen ekoizpen-erroreei nola egiten dieten aurre azalduko du. Bi ataletan banatu du artikulua: idatzizkoaren zuzenketa eta ahozkoaren zuzenketa. Eta bietan emango digu euskaltegian erabiltzen dituzten zuzentzeko teknika eta jokabideen berri.

Norbaiti irudituko zaio, agian, xede-hizkuntzan idatzitako literatur lanak: eleberriak, entseguak... xede-hizkuntza hori ikasi eta gero irakurtzeko direla. Hala ere, laguntza handikoak izan daitezke ikas-prozesuan bertan ere. Artikulugileak, ikasleen mesedetan literatur lanari etekinik handiena ateratzeko asmoz, hainbat jardun prestatu eta ikasgelan burutu ditu: eleberria aukeratu ikasleen maila kontuan harturik, idazlea ezagutarazi, testuak lantzeko ariketak sortu... Erabilitako eleberria Unai Elorriagaren “SPrako tranbia” da. Eta esperientzia horrexen berri emango du artikulu honetan.

Bigarren artikulu honetan egileak erakutsi gura luke deklinabideko lekudenbora kasuetan (-n, -ra, -tik, -ko...) erabiliz gero determinatzailetzat zenbatzaile zehaztuak (zenbakiak) eta zenbatzaile zehaztugabeak (zenbat, zenbait, hainbat, anitz ...), denborazkoak ez beste unita te guztiak (metro, gradu, kilo, euro...), halakotzat erabiltzen badira, a/egia, magnitudeak neurtzeko, deklinatzen direla mugatu singularrean [Sei (gradu/metro!kilo/euro)AN; hainbat (gradu/metro!kilo/euro)AN] gure Autonomia Erkidegoan (Bizkaia-Gipuzkoa-Araba) behinik behin (beharbada, baita Nafarroa Erkidegoan ere, parterik mendebalderenean-edo). Esandakoa frogatzeko, erabiltzen ditu Bizkai-Gipuzkoako 50en bat idazleren adibideak, guztira 200en bat, eta Nafarroako ahozko batzuk eta idatzizko bat edo beste.

Hizpide 52

Hizpide 52 alearen azalpena

Liburu honek irakasleek beren usteei eta praktikei buruz kontzientzia areagotzeko beren lana nola azter dezaketen azaltzen digu. Gure esplorazio planteamendua desberdintzat jotzen dugu zenbait alderdiri dagokionez hizkuntz irakasleen trebakuntzari buruzko beste liburuen aldean. Izan ere, liburu batzuek irakaslearen trebakuntza irakaskuntza modu preskribatuen bitartez hobetzea azpimarratzen dute. Hori ez da liburu honen helburua.