Azken hamarkada honetan, hizkuntzaren normalizazioan Euskal Herrian aurrerapauso nabarmenak eman dira; bereziki normalizaziorako aplikazioei dagokien diseinu teknikoaren arloan. Planifikazio-maila ezberdinak garatzen joan dira eta, arlo profesionalean ere, organizazio ezberdinetan euskararen normalizazioari ekin zaio aurreko hamarkadetan ezagutu ez den metodologia sistematiko eta teknikoaren bitartez. Gu geu ere horrelako proiektu bat zuzentzen ari gara. Une honetan LAB sindikatuarekin lanean ari baikara, "'EusLab' Egitasmoa - Euskararen Normalizaziorako Egitasmo Estrategikoa" deitu duguna bideratzen. Beraz, badago gai hauen inguruan areagotzen ari den praktika bat, hobetu nahi den errealitate bati eta gizarte-eskariari erantzuten diena. Aitzitik, oraindik ere ez daukagu praktika honen neurri bereko elaborazio teorikoa eta kontzeptuala.

ASPACE entitatearen euskalduntzeari hegira egindako planaren aplika- zioari buruzko nondik norakoak azalduko ditugu aurkezpen honen bidez, alegia planteamendu teorikotik praktikara dagoen jauzia agertzen saiatuko gara. Horrela, planaren aplikazioari buruzko zehaztasunak eman aurretik, laburki bada ere, ezinbestekoa da aplikazio aurreko urratsei, aurrekariei eta diseinuari buruzko hainbat argibide ematea.

Teknologi ikertegi honetan egiten ari den alfabetatzeko esperientzia kokatu behar da 1994az geroztik martxan dagoen euskararen erabilera areagotzeko plangintzan. Testuinguru horren azalpen orokorra Karmele Zuazubizkarrek eman digu ale honetan bertan. Esperientzia horretan alfabetatzeak duen lekua zehazterakoan, ordea, komeni da testuinguru horren beste hainbat zertzelada ematea, zergatiak eta nolakoak argiago adierazteko.

1994an IKERLAN euskararen erabilera areagotzeko plangintzan murgildu zen. Proiektu pilotoa izanik, hasieratik izan dugu hainbat erakunderen mota bateko edo besteko laguntza: Arrasateko Udala, HPIN, ELHUYAR, eta, bereziki, HABErena. HABEk plangintzaren diseinua egiten parte hartzeaz gainera, plangintzaren garapenean ere laguntza teknikoa eman digu. Horrela, eta ondoren azaltzen den esperientzian zuzen-zuzenean aritu izan da lanean.

Artikulugileek sekuentzia didaktiko bat aurkeztu eta xehe-xehe jorratzen

dute. Haien ustez, gaitasun komunikatiboaren osagai guztiak aintzat hartzen

dira sekuentzia horretan. Halaber, mintzamena atalez atal lantzeko

nahiz ebaluatzeko aukera gehiago sortzen da, ahozkoan hain bat-batekoak

diren prozesuak apur bat mantsotu eta agerian jartzen baitira.

Artikulugileak bigarren hizkuntzen irakaskuntzan gutxitan jorratutako ikuspegitik heltzen dio gaiari. Psikoanalisia eta filosofia jakintza-arloa

bera ere ditu lagun emozioek H1 eta H2 eskuratzean duten egitekoa

aztertzeko. Artikulu teorikoa dugu, patxadaz irakurri eta bere ondarea

denboraren joanean uzten duten horietakoa.

Aurreko artikuluan irakurmenaren gaineko kontu orokorrez jardun genuen. Irakurtzean sortzen diren harremanak aztertu nahi izan genituen eta hainbat prozedura ere erakusgai azaldu. Bigarren honetan, berriz, izenburuari hobeto dagozkion azalpenak izango ditugu hizpide.

Batetik, literaturak euskalduntze eta alfabetatzean izan dezakeen leku garrantzitsuaz arituko gara. Bestetik, berriz, literaturaren lanketa artikulatzeko moduez jardungo dugu, trebetasunen integrazioaz alegia. Eta amaitzeko, jorratutako predikuari oso lotuta ikusten dugun hipertestuaren ideia ere izango dugu aztergai.

Artikulu sorta honen bidez egileak erakutsi gura du nagusiki deklinabideko

leku-denbora kasuetan (-n, -ra, -tik, -ko...) erabiliz gero determinatzailetzat

zenbatzaile zehaztugabeak (anitz, hainbat, zenbat...) eta zehaztuak (zenbakiak), edozein motatako sintagmak deklina daitezkeela mugagabean [Hainbat/Lau (ordu/etxe/gradu)TAN] eta mugatu singularrean [Hainbat/Lau (ordu/etxe/gradu)AN].

Proposamen hau egiten du mendebalderako (Bizkaia-Gipuzkoa-Araba), baita Nafarroa Garairako ere, nahiz eta azken honetan ez zehaztu eremua. Baina lehenengo artikulu honetan ez da murgiltzen aipaturiko ikerketan, ezpada aztertzen du zelako bilakaera izan duten deklinabidearen erabil-erregelek eurok proposatu zituztenetik lehenengoz Txillardegik eta Villasantek (proposamen bertsuak biak) gaur arte, baina deklinabidearen azterketa mugaturik dagoela leku-denbora kasuetara.