Gero eta garrantzi handiagoa dute informazio eta komunikazioko teknologiek gure gizartean, eta hala berean hezkuntzan ere.

XXI. mendearen atarian hizkuntzen ikasgeletan teknologia berrien erabilera aintzat ez hartzea lehenean ainguratuta geratzearen pareko litzateke eta ez ginateke aurreratuko ikasle-irakasleoi bizitzea egokitu zaigun teknologi aroak agintzen duen martxan.

Oinarrizko tresna da kurrikulua zalantzarik gabe edozein heziketa-sistematan. Halaxe da hizkuntzen irakaskuntzan eta, jakina, euskararen irakaskuntzan ere. Izan ere, ikas-irakas prozesuarekin zerikusirik duen ororekin du kurrikuluak lotura zuzena nahiz zeharkakoa.

Ez da desafio makala, ez horixe, tokian tokikoari eta garaian garaikoari bete-betean eta beti ere erantzuten asmatzea. Artikulu honek gaiak dituen loturak kontuan hartu eta kurrikulua bera garatzeko behar diren baldintzak baita bere eguneratzeak zer dakarren ere aztertzen ditu.

Zenbatetan galdetu diogu geure buruari zergatik ez ote duten hainbat ikaslek urratsen bat gainditzen, ikasle bakoitzaren arazoa den edo gure eskuetan ote dagoen emaitzak hobetzea?

Maiz entzuten dira honelako galderak eta gai honi buruzko hamaika gogoeta euskaltegietako irakasleen geletan. Buruhauste honetan lagungarri izan nahi du lan honek. Berau burutzeko, soziolinguistikak eskaintzen digun metodologia erabili dut; alde batetik, azterketa kuantitatiboa -suspentsoak zenbatu eta suspentso horien ezaugarriak aztertu kuantitatiboki- eta, bestaldetik, azterketa kualitatiboa -suspentsoen zergatia ikertu-.

De La Torre, S.

Madrid, Editorial Escuela Española 1996, 114 on.

Challenge and Change in Language Teaching (Willis, J. eta D. Willis)

Heinemann, 1996, 185 orr.

Gaur egun gehienek onartzen dute ikasgelan bi eratako jarduerak burutu behar ditugula, batzuk zuzentasunari begira daudenak, eta beste batzuk, berriz, jariotasuna lantzekoak.

Artikulu honetan zera adierazi nahi dugu, formari begiratzen dioten jarduerak eta emaitza komunikatiboari erreparatzen diotenak bereiztea baliozko planteamendua dela; eta bestalde, ikasgelako komunikazioaren zirkunstantziak aldatuta, jariotasuna lantzeko jarduera baten kontestuan sor ditzakegula zuzentasun formala ere eskatzen duten jarduerak.

Bi ziklo-mota bereizten ditu artikuluaren egileak hizkuntzaren irakaskuntzan: hizkuntzan bertan fokalizatutako zikloak, batetik, eta ez fokalizatuak, bestetik. Egileak dioskunez, irakasteko prozedurak antolatzen dituzten azpiko egiturak dira zikloak.

Funtsezko osagai dira, halaber, curriculumaren eta materialen diseinuan. Eta hizkuntzak ikasteko taldeetan eta materialetan jartzen dira agerian.

Artikulu honetan Clive Lovelock-ek BEA (benetako erabilera, erabilera eta argibideak) eredua aztertu eta lau helburuko eredua (testuinguruan jartzea, arretagunea bereiztea, praktika eta erabilera) proposatzen du, ulergarriagoa delakoan.

Bestalde, artikulugilea ez dator bat APP eredua (aurkezpena, praktika gidatua eta praktika askea edo ekoizpena) besterik gabe txartzat jo eta bazter uzteko joerarekin. lrakastearen egoera orok bere-berezko ñabardurak ditu; suerta daiteke une edo leku batzuetan irakaslearengan ardazturiko eredu batek ikaslearengan ardazturiko batek baino hobeto funtzionatzea, batez ere irakasle eta ikasleen itxaropen edo helburuen artean alde handia dagoenean.