Ezin da curriculum-paradigmarik diseinatu, akademia edo eskolaz gain, hezkuntza-erakundeek diharduten munduari begiratu gabe. Hamarkada honen ezaugarria industrializazioa da: industria sistematikoki aldatu da mundu naturaletik kulturalera, eta gauzak kontsumitzeko produzitzen dira. Gaurko mundua industriaren ondorengo mundua da, edo, industrializazioari erreferentzia egiten dion termino bat erabiltzearren, postfordis- moaren garaia da.

Hizkuntzen irakaskuntzan kulturak duen garrantzia begien bistakoa da. Xede­hizkuntzaren hiztunen uste, balore, jarrera, aztura eta portaera komunak, besteak beste, aintzat hartzekoak dira ezbairik gabe curriculumaren diseinuan. Eta, xede­hizkuntzaren hiztunen kultura ez ezik hizkuntz ikasleena ere zertan ahazterik ez dago.

Bi ziklo-mota bereizten ditu artikuluaren egileak hizkuntzaren irakaskuntzan: hizkuntzan bertan fokalizatutako zikloak, batetik, eta ez fokalizatuak, bestetik. Egileak dioskunez, irakasteko prozedurak antolatzen dituzten azpiko egiturak dira zikloak.

Funtsezko osagai dira, halaber, curriculumaren eta materialen diseinuan. Eta hizkuntzak ikasteko taldeetan eta materialetan jartzen dira agerian.

Artikulu honetan Clive Lovelock-ek BEA (benetako erabilera, erabilera eta argibideak) eredua aztertu eta lau helburuko eredua (testuinguruan jartzea, arretagunea bereiztea, praktika eta erabilera) proposatzen du, ulergarriagoa delakoan.

Bestalde, artikulugilea ez dator bat APP eredua (aurkezpena, praktika gidatua eta praktika askea edo ekoizpena) besterik gabe txartzat jo eta bazter uzteko joerarekin. lrakastearen egoera orok bere-berezko ñabardurak ditu; suerta daiteke une edo leku batzuetan irakaslearengan ardazturiko eredu batek ikaslearengan ardazturiko batek baino hobeto funtzionatzea, batez ere irakasle eta ikasleen itxaropen edo helburuen artean alde handia dagoenean.

Kurrikuluaren diseinua aztergai duen artikulua dakarkizu ZUTABEk Bestelako lankidetzak sailean. Munta haundikoa, beraz, berran ikertzen den auzia. Insa irakasleak, kurrikuluaren helburu eta osakinez gain, hezkuntza-paradigma nagusiak aztertzen ditu; derrigorrezko abiapuntua baita kurrikulua txertatuko den eta hezkuntza-politika edo

filosofia jakin baten markoan erabakiak hartzeko bidea emango duen paradigma ikertzea.

Lan honek, "ikaslearengan ardaztutako curriculum"ean, erreferentzi puntu nagusia ikasleen behar eta interesetan jarriz ikaskuntzarako materiala taldean prestatzeko eginbide single bat proposatzen du. Ikasleen beharrak, ikasleen nolakoak eskatzen dituen ariketak eta irakaslearen ikuspegia, honek ezagutzen baitu ongien egoera, ikastaro malgu eta etengabe hobe daitekeen batean integratzea da kuestioa.

«Bai horixe»ri buruzko idazlana irakurri duenak badaki lau direla ikastaro honen ehuna bilbatzeko erabili ditugun hariak: mintzagaiak, edukiak, esamoldeak eta azkenik, hiztegia; eta bilbe horren gainean moldatu ditugula saioaren diseinu eta gidoiak.

«Syllabus» latinezko hitza dugu, hedapen handikoa ingelesezko Literaturan linguistika aplikatuaren alorrean. Horrek ikastaroetako edukien deskripzioa eta irakasterakoan jarraitu beharreko ordena adierazten duela diote Richards, Platt eta Weber-ek (1985).

Hizkuntz irakaskuntzaren historian, batez ere azken hamarkadotan, era askotako syllabusak ezagutu ditugu. Ohizko syllabus estrukturalek , esaterako, gramatikako itemak eta hiztegia zituzten oinarri; egoeretan oinarritutakoek, berriz, kasu horietan erabili ohi den hizkera; syllabus nozionalek, bere aldetik, ikasleak xede-hizkuntzan adierazi behar dituen esanahiak eta funtzio komunikatiboak.