Artikulu honetan helduaren ikaskuntza aztertzen dugu, ikaskuntza honen berezitasunak eta inplikazioak, hain zuzen ere.

Adoleszentaroaren ondoren dator helduaroa eta bizitzaren azkeneraino iristen da, heldutasuna delarik aro honen ezaugarria, alegia, umotasun fisikoa, psikologikoa eta soziala (UNESCO, 1979). Helduaroak, beraz, giza bizitzaren zati handi bat hartzen du, eta pertsonak garai horretan bere egitura biologikoan, psikologikoan eta giza harremanetan fase desberdinak igarotzen-ditu. Zenbaitek helduaroa zati artifizialetan banatzen du; baina hobea da, eta juxtuagoa, etenik ez duen prozesu bat bezala hartzea. Gure aurreko esperientziak badu gure gaurko bizitzan eraginik eta gaurkoak izango du gure geroan. Umetan azkar lortu ziren trebetasunak sendotu egiten dira garai honetan eta bete-betean erabiltzen, trebetasun eta ezagutza berriak ere eskuratzen direlarik.

Unitate metagarrizko hizkuntza bizien sistema bati eragiteko, Europako Kontseiluko Kulturarako Lankidetza Kontseiluak aditu talde bati enkargatu zion lan baten programaren barruan sartzen da azterketa hau. Sistema hau ikasle helduarengan ardazturik egoteak zera dakar ondorio bezala: proiektua burutzeko, nahitaezean aztertu, probatu eta aplikatu beharrekoak gertatzen direla, alde batetik, ikasleak bere beharrak ezagutzeko bideak eta, bestetik, irakaskuntza prozesuan behar horiek kontuan hartzea.

Iritziak 5

Euskal txokoak

Artifizialtasuna

Elizbarrutiko Irakasle Eskolako íkastaroak

Itzulpen saila: liburuxka sorta berría

Lerro hauek argitaratzen direnerako, jo eta ke arituko da lanean Illinoiseko Unibertsitatean Linguistikako sailean irakasle den eta gure artean egon berria den Mario Saltarelli jauna. Jakina denez, bada zenbait unibertsitatetan «urte sabatiko » deritzanaren aukera. Epe horretan, ohizko zereginetatik at, nork bere ikerketa eta ikasketa lanak aurrera eramateko abagunea izaten du eta horixe izan da, hain zuzen ere. Mario Euskal Herrira etortzearen arrazoia.

Joan den hogeita hamar urteotan, etengabe ari dira gehitzen lehenengo hizkuntza (L1) eta bigarren hizkuntzaren (L2) arteko erlazioei buruzko bilaketak. Halako neurrian gehitu dira, non hizkuntzen irakaskuntzak aurre egin behar baitio askotan kontraesanezkoak diren iritzi desberdineko aukera ikaragarriari. Zein ondorio atera beharko dugu psikologoek, soziologoek eta hizkuntzalariek sortu duten literatura ugari horretatik? Nori egin kasu?

Burutzen ari garen ikasturtearen hasieran HABEk argitara zuen «Helduen Euskalduntzea Programatzen - 84» liburuaren bigarren eranskinean (1) eman zen HABEk berak sortutako material didaktikoaren berri, hiru arlotan berezia (HABE aldizkarikoa, HABEko MIKekoa eta audiobisualetakoa) eta lau mailatan banatua (euskalduntzearen 1. eta 2. urratsekoa, 3. eta 4. urratsekoa, 5. eta 6. urratsekoa, eta goi-mailetakoa).

Bi joera nagusi aurki ditzakegu bigarren hizkuntzen irakaskuntzaren arloan ebaluazioaz mintzatzerakoan: bata froga objektiboen aldekoa; bestea, berriz, subjektiboena. Froga objektiboen osagai isolatuez osaturiko frogak dira, eta froga subjektiboak, berriz, integratiboak.