Irailaren 11ko atentatuak

Josu: Gaur irailaren 11ko atentatuen urteurrena da.

Enara: A, bai. 2001ean izan zen, ezta? AEBtan, oker ez banago…

Josu: Izugarria izan zen! Guztira, 3.000 pertsona hil zirela uste da, eta beste 6.000 zauritu ziren.

Olatz: Zuk, Josu, zuzenean ikusi zenuen New Yorken gertatutakoa. Nola oroitzen duzu?

Josu: Ez nengoen World Trade Center-etik urrun. Lehenik eta behin, egundoko zarata entzun genuen. Hegazkinak eraikina jotzean atera zuen leherketa-hotsa zen. Berehala, ke beltz lodi batek hartu zuen inguru guztia. Jendea noraezean zebilen korrika, eta garrasiak entzuten ziren etengabe. Zur eta lur nengoen.

Enara: Eta gero, gainera, bigarren hegazkinak jo zuen beste eraikina, ezta? Nik telebistan ikusi bainuen…

Josu: Horrela da, bai. Bigarren eztanda are okerragoa izan zen alde psikologikotik; izan ere, garbi geratu zitzaigun atentatu baten aurrean geundela, nahiz eta ez genekien yihadistak zirela. Zenbat eta denbora gehiago pasatu, orduan eta handiagoa zen kaosa. Su-hiltzaileei asko kostatu zitzaien iristea, baina lan oso ona egin zuten hiritarrak salbatzen.  Beraietako asko jendeari lagunduz hil ziren. Oraindik malkoak etortzen zaizkit gogoratzean!

Olatz: Ez da gutxiagorako!

Josu: Nazio Batuek eraso terroristatzat jo zituzten atentatuak, eta segurtasunari buruzko politika aldatu egin zen mundu osoan.

Enara: Atentatuen eragina handia izan zen, ezta?

Josu: Bai, zalantzarik gabe. AEBtako eta munduko merkatuak geratu egin ziren irailaren 17ra arte, eta kontsumoak ere behera egin zuen, jendeak ez baitzuen merkataritza guneetara joan nahi, ezta bidaiatu ere.

Olatz: Eta zer irakaspen atera duzu esperientzia horretatik, Josu?

Josu: Bada, munduan egonezin handia dagoela. Eta, agintariei dagokienez, badutela zer konpondu; ahal duten neurrian, egoera baretzen ahalegindu behar luketela.