«Atalase maila» kontzeptua J. A. van Ek-ek sortua da, unitate metagarrizko sistema europarraren barnean, Europako hizkuntzen irakaskuntzarako gutxieneko maila definitu asmoz. Kontzeptu hori ez zaio berez inongo hizkuntzari bereziki lotzen, edozein hizkuntzarentzat balio baitu.

Linguistika estrukturalista eta psikologia behaviorista sorburutzat hartuz, metodologia indartsua sortu zen. Hiru hamarkadatan zehar nagusi izan da irakaskuntzan, bere forma desberdinetan, teori mailan behintzat; askozaz zailagoa baita ikasgeletan zer pasatu den jakitea.

Bigarren gerra mundialaren ondoren, bigarren hizkuntzen irakaskuntzan gertatu den aldaketarik nabariena komunikazio-joeren indartzearena izan da. Joera hau gero eta gehiago indartu da 1960. urteaz geroztik, metodo audiobisualen abiapuntu metodologikoen oinarrian dagoelarik.

Metodo honen helburua gaur egungo euskara-ikasleei ulertaraztea da eta, bide beretik, euskaraz hitz egiten irakastea. Metodo osoa xede hau lortzeko gorpuzten da, programazio baten inguruan.

Hitzaren lorpen-prozesua argituerazi egin du SGAV sistemak. Izan ere, entzute, keinugintza, afektibitate eta hitza sortzearen arteko loturak estuak direla azaldu baitu. Honela bada, esan daiteke SGAV metodoak irakasten duena ez dela hizkuntza, egitura den neurrietan bakarrik, baizik eta hizkuntzako egiturei dagokien gorpuzkera ere bai. Gorputzak ere badu zeregina komunikazioan. Hauxe da gaitasun baten lorpenean lehenengo pausoa: imitazio-erreprodukzio-aldia.

Bi dira gure klaseetan erabil ditzakegun bideak experimentaziorako metodoa aukeratzerakoan. Metodo «standard» baten atxikimena izango litzateke bata, eta joera eklektikoaren hautapena bestea.