Mugak gainditzea beti izan da gizakiarentzako erronka. Zerbait gauzatu orduko hurrengo urratsa nola egin aztertzen hasten gara, gauden egoeratik pixka bat harago nola joan, alegia. Bizitzako arlo guztietan gertatzen da hori eta, jakina, hizkuntzen ikas/irakaskuntzan ere bai. Bada esaera txinatar bat

zera dioena: “Bidaiarik luzeena egiteko ere beti lehenengo urrats bat egin behar da”. Eta horixe da artikulu honen xedea, hizkuntzen ikas/irakaskuntzan, ohiko jardueratik harago urrats xume baten berri ematea.

Gero eta gehiago dira Euskal Herritik kanpo bizi eta euskara ikasten ari direnak. Horietako askok eta askok arbaso euskaldunak dituzte, beste zenbaitek ez, ordea. Argentinan, Txilen, Mexikon, Australian... ari dira ikasten euskal etxeetan nahiz unibertsitateetan. Ez da erraza hizkuntza ikastea batere edo oso gune murritzetan baizik erabiltzen ez den lurraldeetan. Alabaina, adore handiz eta kementsu dihardute. Une honetan ea bi mila ikasle dira HABErekin era bateko zein besteko lotura duten erakundeetan ikasten ari direnak. Eta gora doa kopuru hori. Artikulu hau ikasie horiei jarraipena gertutik egiten ari zaien teknikariaren eskutik datorkigu. Aukera ezin hobea, beraz, zertan eta nola ari diren jakiteko.

Gero eta etorkin gehiago daude EAEn. Eta gero eta gehiago dira horien artean euskara ikasi nahi dutenak. Eskariari erantzunez, hasiak dira jadanik Zarauzko udal euskaltegian etorkinei euskara-eskolak ematen. Batzuetan, jatorrizko hizkuntza ez da gaztelania. Kulturak, ikasketa-mailak eta interesak ere desberdinak izan ohi dira. Eta horrek guztiak berariazko erantzuna eskatzen du. Artikulugileak 2003ko martxoan abian jarritako bi talderen berri emango digu.

Azken urteotan makina bat etorkin etorri da Afrika, Hego Amerika edo Ekialdeko Europatik Euskadira, bizitzen gelditu eta bertakotzeko asmoz. Egoera soziologiko horrek erantzun aproposa izan dezan, errealitate soziolinguistiko berriari egokitutako hizkuntz politikako neurriak beharrezkoak dira. Hortaz, gure egitasmoak euskara ezagutaraztea du xede, etorkinak guztiz gizarteratuta bizi daitezen.

Norbaiti irudituko zaio, agian, xede-hizkuntzan idatzitako literatur lanak: eleberriak, entseguak... xede-hizkuntza hori ikasi eta gero irakurtzeko direla. Hala ere, laguntza handikoak izan daitezke ikas-prozesuan bertan ere. Artikulugileak, ikasleen mesedetan literatur lanari etekinik handiena ateratzeko asmoz, hainbat jardun prestatu eta ikasgelan burutu ditu: eleberria aukeratu ikasleen maila kontuan harturik, idazlea ezagutarazi, testuak lantzeko ariketak sortu... Erabilitako eleberria Unai Elorriagaren “SPrako tranbia” da. Eta esperientzia horrexen berri emango du artikulu honetan.

Badira zazpi urte Hernaniko Udal Euskaltegian Atazatan Oinarritutako Ikaskuntzaren bidea lardaskatzen hasi ginenetik. 95ean hasi ginen HEOKaren esperimentazioarekin eta hiru urte bete genituen saio-euskaltegi gisa. Esperimentazioari ekin eta berehala egin genuen topo AOIrekin. Ez zen halabehar hutsa izango. Izan ere, 80. hamarkadaren bukaeran hasita eta 90eko hamarkadaren hasieran Planteamendu Komunikatiboaren barruan ere, ikerketen azken ekarpenak aintzat harturik, haize berriak nabari ziren. Artikulu honetan, euskaltegian egin dugun bidearen berri emango dugu eta, hari beretik, gaur egun geure jarduna zertan den azalduko.

LEGAZPI 6 euskaltegian sortu dugun ataza-sare hau 3A mailako ikasleekin erabiltzeko pentsatua dago. Trebetasun guztiak modu koherentean uztartzen ditu eta simulazio orokorraz baliatzen da —ETXALDETARRAK proiektua bezalaxe—, baina kasu honetan hiztunek testuinguru formaletara egokitzeko behar dituzten baliabideak lantzen dira.

Legazpi 6 euskaltegian sortutako ataza-sare hau 3A mailako ikasleen

beharrei erantzuteko materiala da, hau da, 2. maila gainditua izan eta goi-mailan hasiberriak diren ikasleei begirakoa, eta helburu nagusia da hizkuntza beren ingurune hurbilera egokitzeko gaitasuna garatzea, horrela, hiztunei eguneroko harremanetan eskatzen zaien naturaltasunez eta egokitasunez aritzeko trebetasuna garatuko dutelakoan.

Horretarako, hitz egiteko ez ezik, entzun, irakurri eta idazteko ariketak ere proposatu dituzte, norberaren edota taldearen beharren arabera aukera--maukerakoak direnak. Eta hori dena era koherentean gauzatzeko hainbat ataza sortu dituzte, denek alderdi komun berezi bat dutelarik: hain zuzen ere, SIMULAZIO OROKORRA, ikasleek egoeraren nondik norakoak barneratzeko

tresna baliagarria, egokitzearen zentzua ulertzen lagunduko diena.