Pablo Martinez Gilak hitzaldi bat eman zuten euskaraz 2010ean HABEk EHUrekin batera antolatutako Ikastaroen barruan, "Formación interna y observación colaborativa" izenburupean.

El profesor de segundas lenguas/III. La formación continua y el desarrollo de la competencia docente - Investigación en acción ikastaroa eratu zuten EHUk eta HABEk, Donostiako XXIX. Udako Ikastaroen baitan, 2010eko ekainaren 28tik 30era bitartean.

Bideo honetan, hitzaldi osoa duzue entzungai.

Hizkuntz klasea behatu eta analizatzen jakiteak eskatzen du aurretik elkarreragina deskribatzeko lanabesak horretarako egokitzea. Hitzezko elkarreragina askok aztertu dute, baina oraindik ere ez-hitzezkoa ez “ikusteko” joera dago batzuetan edo, hain da begien bistakoa, edozein behatzaile sentitzen baita horretaz hitz egiteko gai. Artikulu honen egileak komunikazioaren “ezkutuko alderdi” horren analisian lagundu nahi du, orain arte gai horretan egin diren ikerketen berri emanez, lehenbizi, eta, gero, azterketa horrek hezkuntzaren behaketan dituen inplikazioak aurkitzen saiatuz.

Artikulu honetan aztertuko dugu zelako ikerlanak egin diren forman oinarritutako ikaskuntzak bigarren hizkuntzaren eskurapenean (BHE) dauzkan eraginez. Ikerketa horien artean, alde batetik, ikasgelan egindako lan deskribatzaile/interpretatzaile quasi-esperimentalak ditugu, eta, bestetik, laborategian burututako ikerketa esperimentalak. Azterlanon testuingurua, bestalde, “prozesu/emaitza” ereduaren araberako ikasgelako ikerketa izan da (Rosenshine eta Furst, 1973). Tradizio honen jatorria lehen hizkuntzaren irakaskuntzan dago, baina nahiko eragin handia izan du ikasgelan egindako BHEren ikerketetan ere.

Eredu horretan ikerketa-prozesua ziklo moduan ikusten da, eta behaketa, korrelazio eta esperimentazio-elementuek pisu berbera daukate ikerketa bideratu eta ikergaiak zehazterakoan. Artikulu honetan lan esperimental eta quasi-esperimentalei begiratuko zaie bereziki, baina azterlan deskribatzaileak ere hartuko dira aintzat.