Karmele Jaio idazlea ezagutu nuen liburu honekin, “Hamabost zauri”. Eta hasieratik gustatu zait bere idazkera ulergarria delako, baina batez ere, kontatzen dituen istoriak txikiak, arruntak eta pertsonalak direlako eta egunero gerta daitezken gertaerak dira eta.
Nire ustez, “Hambost zauri” liburuak irakurlearen arreta erakartzea lortzen du, lehenengo istoriarekin. Nahiz eta ipuinak oso motzak izan, gero eta interesgarriagoak dira. Gehienak bikoteen artean gertatzen dira.
Adibidez, nik oraindik gogoratzen dut inkomunikazioari buruzko istoria bat (arazo hau uste nuena baino arruntagoa da). Mutila etxera ailegatzen da eta bere bikotea bere zain dago. Bakoitzak pentsatzen ari da zeri buruz egitea gustatuko litzaioken; adibidez, bati, lagunekin irtetzea garagardo batzuk hartzera; besteari, ordea, beste plan bat egitea gustatuko litzaioke (ez dut oso ondo gogoratzen zein zen). Baina okerrena da biak ixilik geratzen direla. Eta denbora pasa ezer egin gabe, etxean, …. Azkenean ohera joatea erabakitzen dute eta han ere ixilik geratzen dira, ukitu gabe, begiratu gabe, hitz egin gabe…
Ez zaizue inoiz gertatu?