Bakardadean bizi den emakume heldu baten bizitza kontatzen du idazleak. Hain zuzen Elenarena. "Musika airean" gizakiok bizi guztian bakardadean bakoitzak entzun eta daramagun zerbait da. Kasu honetan Elenak. Inoiz aldatuko ez zela zirudienean, Beatriz iritsi da, bera zaintzera, seme-alabek bidalitako Ekuadorreko neska. Bakardadeari hitz egin nahi eta adiskidetasunari hitz egiten bukatu du nobela.
Egungo errealitatea pasarte laburretan idazkera samurrean dago idatzita. Atsegina da
Orain dela hilabete batzuk lankide batek liburu hau opari zidan. Oparirik onentariko bat izan zen. 'Hamabost zauri' liburuarekin Karmele Jaio idazlea ezagutu nuen. Euskaltegian ikasten ari nintzen. Eta bere idazkerarekin harrituta geratu nintzen ondo ulertzen nuelako, eta gainera, istoriak arruntak ziren. Esan nahi dudana da bere istoriak gaur egun gerta daitezke, edozein lekutan. Nire etxean, edo zurean. Horregatik, asko gustatzen zait.
Eta liburu hau ezagutzean, 'Musika airean', gauza bera gertatu zitzaidan. Eleberri honetan bi emakume protagonistak dira, Elena, agure bat, eta Beatriz, bere zaindaria, Ekuadorretik Euskal Herrira heldu den emakume bat. Bere lana da etxeko lanetan laguntzea eta etxetik ateratzera animatzea. Jaiok liburu honetan sentimenduak oso ondo adierazten ditu, gorrotoa, maitasuna, adiskidetasuna, zeloak...
Gomendatzen dut. Oso hunkigarria da.