"Aditzera eman" esapideak erabilera zabal eta finkatua du, bereziki erregistro zainduan. Aditz-predikatu konplexu honen izaera semantikoa, egitura morfosintaktikoa eta erabilera-esparru nagusiak aztertu ditugu, baita haren baliokideekin duen harremana argitzekoa ere.

Lekua adierazteko zenbait (gune, alde, eremu, barruti/esparru, alor/soro…) ez dira guztiak sinonimoak, baizik eta eremu semantiko bereko unitate lexikalak, bakoitza bere ñabardura eta erabilera-testuinguru zehatzarekin.

GOI institutuak doktoregaientzat antolatutako formazioen barruan, “Euskarazko komunikazio egokia: euskara idatziaren zuzentasuna” izeneko online ikastaroa antolatu zen 2025eko ekainaren 5etik 18ra. Izan ere, komunikazio akademikoan testu espezializatuak sortzen dira eta horrelakoek badituzte berezitasun batzuk; besteak beste, hizkuntzaren kode estandarra eta estilo zaindua erabili ohi dute. Gurean, euskara batuak ekarri du estandarra, eta, beraz, komunikazio zientifikoan sortzen diren testuen zuzentasuna bermatzeko Euskaltzaindiak eman dituen arauak, gomendioak eta irizpenak (morfologikoak, sintaktikoak, ortografikoak, onomastikoak, hiztegikoak) aplikatu behar dira.

Ikastaroaren helburu nagusiak hauek izan ziren: esparru akademikoan kalitatezko testuak sortzea; lan akademikoen ezaugarriak aintzat hartuta euskarazko komunikazio akademikoan euskara idatziaren zuzentasuna bermatzea eta sortzen diren testuak zuzenak, egokiak eta ulergarriak izatea.

https://doi.org/10.54512/BONO8562

Euskaltzaindiaren irizpideei jarraituz, e mailegu zaharrak eta errotuak (hala nola erradio edo errugbi) bokal protetikoarekin idatzi eta ahoskatu behar dira Arau bera aplikatzen zaie euskal toponimoei eta pertsona-izenei. Aldiz, mailegu berrietan, termino zientifikoetan edota nazioarteko hitzetan (adibidez robot edo rock), bokala ez da gehitzen beti.

Testu honek "iraun" aditzaren ezaugarri gramatikal bereziak aztertzen ditu, batez ere komunztadura singularrean egiteko duen joera nabarmenduz. Nahiz eta denbora-unitateak pluralak izan, aditzak singularrean jarraitzen du, osagarri horiek balio adberbiala dutela eta objektu zuzenak ez direla argudiatuta. Aditz estatiboa da, eta horrek ekintza progresiboak adierazteko ezintasuna dakar berekin. Gainera, "eman" aditzak antzeko portaera izan dezakeela aipatzen da, nahiz eta tradizio literarioan joera ezberdinak egon. Azken finean, euskararen barne-logikak iraupena unitate bakar gisa hartzen duela azaltzen da, kopuru hutsetik haratago.

"Moto" eta "motor" hitzek euskaran duten erabilerak eta balio semantikoak hainbat esparrutan bereizten dira: "moto" nagusiki "motozikleta" edo "ziklomotor" adierazteko erabiltzen da, eta aurrizki gisa ere bai, motor bidez mugitzen diren gailuak izendatzeko. "Motor" ere "motor-zikleta" ere bada, baita makinak higiarazten dituen gailua ere, halaber, higidura eragiten duten ezaugarriak adierazten ditu adjektibo moduan. Eratorpenetan eta konposizioetan duten erabilera bereziak direla eta, bi formen arteko bereizketa eta funtzioak argitzea komeni da.

Euskaraz sarritan erabiltzen dugun osagai bat da "auto", bai izen arrunt gisa, bai hitz elkartuetako lehen osagai moduan. Bi erabilerek ñabardura interesgarriak dituzte, eta irakasgelan argi azaltzeko modukoak dira.

Sarrera honen fokua hotsen artikulazioan dago, eta, bereziki, maileguzko hitzen ahoskera zainduan. Helburua da hiztunei hizkuntzaren soinuak kontzienteki hauteman eta ekoizteko baliabideak ematea, ahozkotasun eraginkorra eta jariotasun naturala sustatuz — ikuspegi komunikatibotik, ez zuzentasun hutsetik —. X fonema izango dugu aztergai.